alle verhalen over het terugvinden van 'mattie' Dil in Kerala houden jullie nog tegoed.
Nu even een korte update in de duurbetaalde internetminuten.
Ben ondertussen namelijk aan het bekijken wat er in Dubai allemaal voor leuks te doen is.
Onze vlucht vanaf kochi had vertraging waardoor we de aansluiting in dubai hebben gemist. Eenmaal geland in Dubai naar de transitbalie geloodsd alwaar ons werd verteld dat ze ons voor de volgende vlucht hebben geboekt; die van morgenochtend.
Dus nu zitten de bevers in een heel groot hotel naast het vliegveld, in het bezit van een handvol bonnen voor maaltijden, geen bagage, op een handtasje na met een boek, een borstel, 7 sigaretten -- correctie 5 -, the hitchhikers guide to the galaxy -- de handdoek wordt door het hotel verzorgd ;) -- en een verse boardingpass voor morgenochtend.
nou ,.. eehh ..
Salaam dan maar he
Friday, February 11, 2011
Monday, February 07, 2011
Varkala -- Beaches en Bobi marily
Aangezien busreizen in India -- hoewel vermoeiend -- erg leuk zijn, sprongen we 's ochtendsvroeg in de bus van Kumiliy naar Trivandrum.
Vergeten te ontbijten voor we in de bus stapten, tja... Het is een busreis van 8 uur, dus de chauffeur zal zelf ook wel eens een hapje willen eten ;) toch?
en inderdaad, regelmatig stopt de bus wat langer op de grotere busstations.
De motor wordt uitgezet en de chauffeur gebaart: "10 minuten".
da's precies genoeg om wat samosa's te scoren, peukje te roken en even de benen te strekken.
Ons menu die dag wordt in verkleinde vorm ook wel in sommige restarants aangeboden.
Veel kleine gangen, met lange tussenpozen en elke gang is een verassing.
Reisdoel van de dag werd dus: eet in elke stad waar je stopt een samosa.. - yummmm!!
Eenmaal in Trivandrum aangekomen (een uur vroeger dan gepland!! rijden als een gek kan dus lonen) besloten dat we toch strand boven stad verkiezen en verder 'gebust' naar Varkala.
"a cliff-side beach"
Restaurants, meuk-winkels en internetcafe's waar ik dit nu zit te typen.
Als ik over mn scherm heen tuur, kijk ik recht op de zee... waar we vanochtend tijdens het ontbijt dolfijnen zagen zwemmen... om te toppen nog een heerlijk briesje dat het einde van de warme dag aangeeft. wauw... I like being me right now ;)
Vergeten te ontbijten voor we in de bus stapten, tja... Het is een busreis van 8 uur, dus de chauffeur zal zelf ook wel eens een hapje willen eten ;) toch?
en inderdaad, regelmatig stopt de bus wat langer op de grotere busstations.
De motor wordt uitgezet en de chauffeur gebaart: "10 minuten".
da's precies genoeg om wat samosa's te scoren, peukje te roken en even de benen te strekken.
Ons menu die dag wordt in verkleinde vorm ook wel in sommige restarants aangeboden.
Veel kleine gangen, met lange tussenpozen en elke gang is een verassing.
Reisdoel van de dag werd dus: eet in elke stad waar je stopt een samosa.. - yummmm!!
Eenmaal in Trivandrum aangekomen (een uur vroeger dan gepland!! rijden als een gek kan dus lonen) besloten dat we toch strand boven stad verkiezen en verder 'gebust' naar Varkala.
"a cliff-side beach"
Restaurants, meuk-winkels en internetcafe's waar ik dit nu zit te typen.
Als ik over mn scherm heen tuur, kijk ik recht op de zee... waar we vanochtend tijdens het ontbijt dolfijnen zagen zwemmen... om te toppen nog een heerlijk briesje dat het einde van de warme dag aangeeft. wauw... I like being me right now ;)
Kumiliy -- Periyar National Park
Hoewel er genoeg is veranderd de afgelopen jaren, is er gelukkig ook veel hetzelfe gebleven; Periyar National Park is nog steeds een van de mooiste natuurparken waar we zijn geweest.
Dit enorme (beschermde) natuurgebied is huis voor zo'n 46 (!) tijgers, wilde olifanten, sambar-herten, wilde zwijnen, tig soorten aapjes en heul veul vogels.
Tijdens de avondwandeling zelfs enkele dieren gespot! Herten, zwijnen, vogels.
Hoewel je hier niet zeker ben van het aanzicht van een tijger of een groep olifanten is het toch een geweldige plek om te zijn. Zo veel soorten planten en vogels... wauw!!
Na een dagje wandelen, luieren, lezen en naar het bos turen hebben we een dagprogramm geboekt. Half 6 's ochtends stond er een jeepje voor ons klaar en rijden we het park in. Aangezien we in de ebrgen zitten is het koud en mistig.
Hoe dieper we het park in rijden en hoger de ebrgen in gaan, zien we langzaam de zon opkomen. Het parkt "ontdooit" en ontwaakt; we zien vogels, herten en aapjes.
Midden in het park staat een ontbijt voor ons klaar. Kerala style -- yummy!!
Zuid Indiase ontbijtjes zijn misschien niet voor iedereen weggelegd, maar ik vind t heerlijk!
Goldy-oldie is natuurlijk de masala dosa; flinterdunne pannekoek, gevuld met gekruide aardappel/groente, geserveerd met kokoschutney en sambar - een soort pittige groentensoep/bouillon -.
Vandaag kregen we Idly. Het best te omschrijven als balletjes/broodjes van gestoomde rijst, ook geserveerd met kokoschutney en sambar.
Licht verteerbaar en lekker pittig; goed ontbijt voor Beversopreis ;)
Na het ontbijt een stevige wandeling door het bos, lunch, een stukje varen en toen was t alweer n uur of 4!
Weer een prachtige rit naar de uitgang van het park. Een omweggetje gemaakt naar het huis van onze jeep-chauffeur die dag. hij stond erop dat we zijn huis zouden zien.
daar werden we door de hele familie ontvangen: vader, moeder, zussen, babies, en z'n grootvader wonen allemaal in hetzelfde huis.
We krijgen een rondleiding door de tuin, ondertussen worden er kokosnoten uit de boom geslagen en al gauw zitten we, onder toeziend oog van constant giechelende, tandloze en dove opa, kokoswater te slurpen.
Ondertussen komt de kokos zachtjesaan mn neus uitlopen maar braaf slurpen en eten we de kokosnoot op en weten we net op tijd de tweede portie af te slaan.
Voordat we verder reden naar ons guesthouse krijg ik een papier met het adres en telefoonnummer en de mededeling dat we de volgende keer dat we in Kerela zijn bij hem blijven logeren ;)
Hoe dat zou werken aangezien ze met 4 generaties in een huisje wonen dat ongeveer zo groot is als onze woonkamer is zou ik niet weten. Wel is het weer tekenend voor de vriendelijkheid waarmee je hier in Kerala als toerist wordt behandeld.
In tegenstelling tot veel andere plekken in India is Kerala zooooo veel fijner, rustiger en vriendelijker.
Toerisme is hier een veel gezondere business dan in het noorden, waar verkopers en touts niet van ophouden weten, continu overprijzen en oplichten en lastigvallen.
Uiteraard moet je hier ook afdingen en ook hier staan mensen voor hun winkel of restaurant te vragen of je een kijkje wil nemen of wil komen eten, maar --hallelujah-- in deze regio verstaat men het woord "nee".
Dit enorme (beschermde) natuurgebied is huis voor zo'n 46 (!) tijgers, wilde olifanten, sambar-herten, wilde zwijnen, tig soorten aapjes en heul veul vogels.
Tijdens de avondwandeling zelfs enkele dieren gespot! Herten, zwijnen, vogels.
Hoewel je hier niet zeker ben van het aanzicht van een tijger of een groep olifanten is het toch een geweldige plek om te zijn. Zo veel soorten planten en vogels... wauw!!
Na een dagje wandelen, luieren, lezen en naar het bos turen hebben we een dagprogramm geboekt. Half 6 's ochtends stond er een jeepje voor ons klaar en rijden we het park in. Aangezien we in de ebrgen zitten is het koud en mistig.
Hoe dieper we het park in rijden en hoger de ebrgen in gaan, zien we langzaam de zon opkomen. Het parkt "ontdooit" en ontwaakt; we zien vogels, herten en aapjes.
Midden in het park staat een ontbijt voor ons klaar. Kerala style -- yummy!!
Zuid Indiase ontbijtjes zijn misschien niet voor iedereen weggelegd, maar ik vind t heerlijk!
Goldy-oldie is natuurlijk de masala dosa; flinterdunne pannekoek, gevuld met gekruide aardappel/groente, geserveerd met kokoschutney en sambar - een soort pittige groentensoep/bouillon -.
Vandaag kregen we Idly. Het best te omschrijven als balletjes/broodjes van gestoomde rijst, ook geserveerd met kokoschutney en sambar.
Licht verteerbaar en lekker pittig; goed ontbijt voor Beversopreis ;)
Na het ontbijt een stevige wandeling door het bos, lunch, een stukje varen en toen was t alweer n uur of 4!
Weer een prachtige rit naar de uitgang van het park. Een omweggetje gemaakt naar het huis van onze jeep-chauffeur die dag. hij stond erop dat we zijn huis zouden zien.
daar werden we door de hele familie ontvangen: vader, moeder, zussen, babies, en z'n grootvader wonen allemaal in hetzelfde huis.
We krijgen een rondleiding door de tuin, ondertussen worden er kokosnoten uit de boom geslagen en al gauw zitten we, onder toeziend oog van constant giechelende, tandloze en dove opa, kokoswater te slurpen.
Ondertussen komt de kokos zachtjesaan mn neus uitlopen maar braaf slurpen en eten we de kokosnoot op en weten we net op tijd de tweede portie af te slaan.
Voordat we verder reden naar ons guesthouse krijg ik een papier met het adres en telefoonnummer en de mededeling dat we de volgende keer dat we in Kerela zijn bij hem blijven logeren ;)
Hoe dat zou werken aangezien ze met 4 generaties in een huisje wonen dat ongeveer zo groot is als onze woonkamer is zou ik niet weten. Wel is het weer tekenend voor de vriendelijkheid waarmee je hier in Kerala als toerist wordt behandeld.
In tegenstelling tot veel andere plekken in India is Kerala zooooo veel fijner, rustiger en vriendelijker.
Toerisme is hier een veel gezondere business dan in het noorden, waar verkopers en touts niet van ophouden weten, continu overprijzen en oplichten en lastigvallen.
Uiteraard moet je hier ook afdingen en ook hier staan mensen voor hun winkel of restaurant te vragen of je een kijkje wil nemen of wil komen eten, maar --hallelujah-- in deze regio verstaat men het woord "nee".
Thursday, February 03, 2011
met het OV! -- Oi-Vey!
Cochin is heel wat veranderd in de afgelopen jaren. Nog steeds erg rustig en ontspannen. maar zoals eigenlijk overal merk je dat het toerisme groeit.
Niet zozeer de backpackers en crusty's, maar vooral de georganiseerd all-in reizen schijnen steeds populairder te worden. dit is dan ook te merken in het straat beeld.
Aan de eethuisjes, emporium-shops, cafe's... allemaal een stuk duurder en wat lastiger om n goede indiase hap op tafel te krijgen.
(zo zag ik in een restaurant aan de tafel naast me een groep amerikanen aan de luch zitten: het menu: kale friet en ongekruide gekookte groenten... geen wonder dat sommige mensen het eten in "het buitenland" niet te vreten vinden.)
Maargoed, genoeg gezever over toeristen;
Bussen! da's pas mooi verhaalmateriaal!!
We hadden verzonnen dat de volgende 'halte' een natuurreservaat zou zijn.
Beestjes en bos zijn moooooooi!
Vlak voor vertrek lees ik dat in januari/februari sommige parken gesloten zijn.
(even de voorraad tellen/de streepjes op de tijgers bijverven/olifantenmanicure/personeelsparty/je weet maar nooit)
voor de zekerheid bij het Kerala Tourism Centre checken; en ja, het park dat we hadden uitgekozen was gesloten.
Omdat deze reis toch een "deja-vu" reis is zijn we naar Peryar NAtional park gegaan.
Zijn we al eens geweest, maarja... al zo'n tijd terug en wat mooi was, is gelukkig nog steeds mooi.
Weer duidelijk veeeeeel meer toeristenshopjes en restaurantjes, maar gelukkig nog steeds erg laid-back.
Ik maak be bijna een beetje zorgen, ben al een paar dagen in India en nog geen enkele keer gek geworden van opdringerige touts, tuktukdrivers of shopkeepers.
Kerala staat ook wel bekend als meest fijne staat, goed weer, beter eten en relaxte mensen. Ik kan me daar helemaal in vinden.
Gelukkig is 1 ding niet veranderd: het Openbaar Vervoer (beter: het oi-vey!)
een 5 uur durende busrit die uiteindelijk 7 mag duren door steden, dorpjes, eenbaanswegen, halfbaanswegen en geenbaanswegen: fantastisch!!!
Beter dan de Efteling.
Waar ik in Nederland al 3 hartaanvallen heb gehad op de snelweg naar Steenwijkerwold zit ik hier gniffelend mee te kijken naar hoe vloeiend alles elkaar net niet raakt.
Af en toe zelf in staat om een kort applausje in te zetten. ;)
Leuk is dat, op vakantie is alles anders: thee en koffie met melk en suiker is lekker en doodgaan in het verkeer is iets wat andere mensen overkomt.
Zo, tijd voor een stevige lunch.
Vanavond rond de schemering staat er een wandeling door het park op t programm.
en misschien ook wel een potje 'special tea' ;)
proost!
kusje van de Bevers
Ps: enne 'k denk aan jullie thuis hoor, als ik mn verbrande neus insmeer ;)
ooooh goddelijke zon! xf
Niet zozeer de backpackers en crusty's, maar vooral de georganiseerd all-in reizen schijnen steeds populairder te worden. dit is dan ook te merken in het straat beeld.
Aan de eethuisjes, emporium-shops, cafe's... allemaal een stuk duurder en wat lastiger om n goede indiase hap op tafel te krijgen.
(zo zag ik in een restaurant aan de tafel naast me een groep amerikanen aan de luch zitten: het menu: kale friet en ongekruide gekookte groenten... geen wonder dat sommige mensen het eten in "het buitenland" niet te vreten vinden.)
Maargoed, genoeg gezever over toeristen;
Bussen! da's pas mooi verhaalmateriaal!!
We hadden verzonnen dat de volgende 'halte' een natuurreservaat zou zijn.
Beestjes en bos zijn moooooooi!
Vlak voor vertrek lees ik dat in januari/februari sommige parken gesloten zijn.
(even de voorraad tellen/de streepjes op de tijgers bijverven/olifantenmanicure/personeelsparty/je weet maar nooit)
voor de zekerheid bij het Kerala Tourism Centre checken; en ja, het park dat we hadden uitgekozen was gesloten.
Omdat deze reis toch een "deja-vu" reis is zijn we naar Peryar NAtional park gegaan.
Zijn we al eens geweest, maarja... al zo'n tijd terug en wat mooi was, is gelukkig nog steeds mooi.
Weer duidelijk veeeeeel meer toeristenshopjes en restaurantjes, maar gelukkig nog steeds erg laid-back.
Ik maak be bijna een beetje zorgen, ben al een paar dagen in India en nog geen enkele keer gek geworden van opdringerige touts, tuktukdrivers of shopkeepers.
Kerala staat ook wel bekend als meest fijne staat, goed weer, beter eten en relaxte mensen. Ik kan me daar helemaal in vinden.
Gelukkig is 1 ding niet veranderd: het Openbaar Vervoer (beter: het oi-vey!)
een 5 uur durende busrit die uiteindelijk 7 mag duren door steden, dorpjes, eenbaanswegen, halfbaanswegen en geenbaanswegen: fantastisch!!!
Beter dan de Efteling.
Waar ik in Nederland al 3 hartaanvallen heb gehad op de snelweg naar Steenwijkerwold zit ik hier gniffelend mee te kijken naar hoe vloeiend alles elkaar net niet raakt.
Af en toe zelf in staat om een kort applausje in te zetten. ;)
Leuk is dat, op vakantie is alles anders: thee en koffie met melk en suiker is lekker en doodgaan in het verkeer is iets wat andere mensen overkomt.
Zo, tijd voor een stevige lunch.
Vanavond rond de schemering staat er een wandeling door het park op t programm.
en misschien ook wel een potje 'special tea' ;)
proost!
kusje van de Bevers
Ps: enne 'k denk aan jullie thuis hoor, als ik mn verbrande neus insmeer ;)
ooooh goddelijke zon! xf
Zon, special tea & Masala dosa
Zondagochtend met de rugzak op nog even het uitzicht vanaf de flat bekeken en gefotografeerd: Grauwe lucht, winterse bomen met een laagje ijs.
een bus, een trein, twee vliegtuigen en een taxi later was het uitzicht toch iets aangenamer.
We hebben ons inderdaad goed laten verpesten door het comfort van vliegen met Emirates, comfi -niet te krappe- stoelen, lekker eten en een eigen teeveetje.
na 6,5 uur vliegen een korte tussenstop in dubai gevuld met een lekker koud biertje.
"doe maar een grote" zegt Arjen tegen de aardige barman die zojuist een asbak voor onze neus zet. Franka deelt mee in de vreugde.
En zo zitten de bevers midden in de nacht met een sjekkie en een groot glas bier in een bijzonder nette lounge waar de aussie naast ons verschrikt zn peuk uitdrukt en snel zn biezen pakt nadat ie de kaart heeft gelezen.
oh ja, hoeveel geld hebben we eigenlijk bij ons?
uhhhmmm. alleen een briefje van 50? Jammer dat je hier je wisselgeld alleen in dirhams terugkrijgt ;)
Nou ja, laten we zeggen dat we een wijze en misschien dure les hebben geleerd
En t pintje smaakte ook verukkelijk moet ik zeggen.
zoals je zou verwachten van een 15-euro biertje ;)
snel daarna weer op de volgende vlucht en een paar uur later stonden we op Cochi-airport.
Hier wat geld gepind, geschrokken van de afwezigheid van schreeuwende taxichauffeurs en een pre-paid-taxi naar Fort Cohin geregeld.
Na een totaal van 12 uur reizen ploffen we neer op een bankje op de boulevard, kijken we uit op zee en is staren en zuchten "wauw" het enige wat je op dat moment kan doen.
een bus, een trein, twee vliegtuigen en een taxi later was het uitzicht toch iets aangenamer.
We hebben ons inderdaad goed laten verpesten door het comfort van vliegen met Emirates, comfi -niet te krappe- stoelen, lekker eten en een eigen teeveetje.
na 6,5 uur vliegen een korte tussenstop in dubai gevuld met een lekker koud biertje.
"doe maar een grote" zegt Arjen tegen de aardige barman die zojuist een asbak voor onze neus zet. Franka deelt mee in de vreugde.
En zo zitten de bevers midden in de nacht met een sjekkie en een groot glas bier in een bijzonder nette lounge waar de aussie naast ons verschrikt zn peuk uitdrukt en snel zn biezen pakt nadat ie de kaart heeft gelezen.
oh ja, hoeveel geld hebben we eigenlijk bij ons?
uhhhmmm. alleen een briefje van 50? Jammer dat je hier je wisselgeld alleen in dirhams terugkrijgt ;)
Nou ja, laten we zeggen dat we een wijze en misschien dure les hebben geleerd
En t pintje smaakte ook verukkelijk moet ik zeggen.
zoals je zou verwachten van een 15-euro biertje ;)
snel daarna weer op de volgende vlucht en een paar uur later stonden we op Cochi-airport.
Hier wat geld gepind, geschrokken van de afwezigheid van schreeuwende taxichauffeurs en een pre-paid-taxi naar Fort Cohin geregeld.
Na een totaal van 12 uur reizen ploffen we neer op een bankje op de boulevard, kijken we uit op zee en is staren en zuchten "wauw" het enige wat je op dat moment kan doen.
Subscribe to:
Posts (Atom)