Texas Baby!

Meestal wordt de term 'Familie-kwaal' gebruikt in negatieve zin. Gelukkig is de heersende familiekwaal  bij de familie de Groot vooral gebaseerd op het reis-virus. Niet slecht! Helmaal fijn als je dan door je moeder mee op pad wordt genomen, en wel naar Plano, Texas, USA!

"Go shorty, it's your birthday! Hoppin' from plane to plane like it's your Birthday!"

Mijn eerste keer op Amerikaanse bodem! en meteen de langste verjaardag ooit vanwege de 7 uur tijdsverschil, erg grappig!
De vlucht was aangenaam. Echt een superuitvinding die personal entertainment-schermpjes in de vliegtuigstoelen. De eerste vlucht naar Detroit (iets van 8 uur vliegen) was zo voorbij. Lekker onderuitgezakt series en films kijken; één van mijn expertises ;)

Eenmaal in Detroit hadden we twee uur om over te stappen op de vlucht naar Dallas. Precies genoeg tijd zo bleek want we we moesten uiteraard langs de (inmiddels beruchte) Amerikaanse douane.
Eerlijk gezegd vond ik het gedoe wel meevallen. Ik heb veel gehoord over de strenge ingangscontrole dus had me voorbereid op lang wachten en strenge douaniers. Gelukkig is mama ondertussen getraind in het omgaan met Amerikaans officials dus toen we lieten weten dat we op visite gaan bij haar friend from college mochten we vrij rap doorlopen. Hoera! een nieuw stempeltje in m'n nieuwe paspoort.
Daarna wel een lange rij bij de bagage- en persoonscanners dus het was een mooi staaltje snelwandelen naar de gate :)

"… Thou shalt not make some noise for Detroit …"

Na twee uur vliegen (of was het toch drie?) landden we in Dallas waar we werden opgepikt door Romy.

Hello America!!
Wauw wat is alles hier groot.
Ja dat was me al verteld,
Ja ik kijk ook tv,
maar toch; als first-timer hier  kijk je echt je ogen uit.

Om m'n langste verjaardag tot nu toe te vieren nam Romy ons mee uit eten naar de Italiaan. Heerlijke pasta gegeten, wijn uit grote limonadeglazen geslobberd en erg gelachen om Romy's pogingen om de ober voor mij een verjaardagsliedje te laten zingen.

"I Like it here"

Genoeg geschreven voor nu; ik ga zo eindelijk genieten van een heerlijke douche :)

De waterheater bij Romy thuis was stuk en het duurde even voor t probleem gevonden en opgelost kon worden. Romy wist al waar het probleem lag; elke keer als mama op bezoek komt gaat er iets stuk.
Ook de monteur die de boel kwam fixen verklaarde met een stalen gezicht dat het probleem door mama's aanwezigheid werd veroorzaakt. Om daarna heeeeel snel en verontschuldigend te bekennen dat hij dat moest zeggen van Romy. hihihi

Op één of andere manier is het altijd zo dat als ik langer dan 6 uur vlieg, naar waar dan ook; Suriname, India, er altijd een koude douche op me wacht. The States zijn hierop geen uitzondering :)

*maak hier je 3e-wereld-land-grapje*

2 dirty backpackers in dubai

alle verhalen over het terugvinden van 'mattie' Dil in Kerala houden jullie nog tegoed.
Nu even een korte update in de duurbetaalde internetminuten.
Ben ondertussen namelijk aan het bekijken wat er in Dubai allemaal voor leuks te doen is.

Onze vlucht vanaf kochi had vertraging waardoor we de aansluiting in dubai hebben gemist. Eenmaal geland in Dubai naar de transitbalie geloodsd alwaar ons werd verteld dat ze ons voor de volgende vlucht hebben geboekt; die van morgenochtend.

Dus nu zitten de bevers in een heel groot hotel naast het vliegveld, in het bezit van een handvol bonnen voor maaltijden, geen bagage, op een handtasje na met een boek, een borstel, 7 sigaretten -- correctie 5 -, the hitchhikers guide to the galaxy -- de handdoek wordt door het hotel verzorgd ;) -- en een verse boardingpass voor morgenochtend.

nou ,.. eehh ..
Salaam dan maar he

Varkala -- Beaches en Bobi marily

Aangezien busreizen in India -- hoewel vermoeiend -- erg leuk zijn, sprongen we 's ochtendsvroeg in de bus van Kumiliy naar Trivandrum.
Vergeten te ontbijten voor we in de bus stapten, tja... Het is een busreis van 8 uur, dus de chauffeur zal zelf ook wel eens een hapje willen eten ;) toch?

en inderdaad, regelmatig stopt de bus wat langer op de grotere busstations.
De motor wordt uitgezet en de chauffeur gebaart: "10 minuten".
da's precies genoeg om wat samosa's te scoren, peukje te roken en even de benen te strekken.

Ons menu die dag wordt in verkleinde vorm ook wel in sommige restarants aangeboden.
Veel kleine gangen, met lange tussenpozen en elke gang is een verassing.
Reisdoel van de dag werd dus: eet in elke stad waar je stopt een samosa.. - yummmm!!

Eenmaal in Trivandrum aangekomen (een uur vroeger dan gepland!! rijden als een gek kan dus lonen) besloten dat we toch strand boven stad verkiezen en verder 'gebust' naar Varkala.

"a cliff-side beach"
Restaurants, meuk-winkels en internetcafe's waar ik dit nu zit te typen.
Als ik over mn scherm heen tuur, kijk ik recht op de zee... waar we vanochtend tijdens het ontbijt dolfijnen zagen zwemmen... om te toppen nog een heerlijk briesje dat het einde van de warme dag aangeeft. wauw... I like being me right now ;)

Kumiliy -- Periyar National Park

Hoewel er genoeg is veranderd de afgelopen jaren, is er gelukkig ook veel hetzelfe gebleven; Periyar National Park is nog steeds een van de mooiste natuurparken waar we zijn geweest.
Dit enorme (beschermde) natuurgebied is huis voor zo'n 46 (!) tijgers, wilde olifanten, sambar-herten, wilde zwijnen, tig soorten aapjes en heul veul vogels.
Tijdens de avondwandeling zelfs enkele dieren gespot! Herten, zwijnen, vogels.
Hoewel je hier niet zeker ben van het aanzicht van een tijger of een groep olifanten is het toch een geweldige plek om te zijn. Zo veel soorten planten en vogels... wauw!!

Na een dagje wandelen, luieren, lezen en naar het bos turen hebben we een dagprogramm geboekt. Half 6 's ochtends stond er een jeepje voor ons klaar en rijden we het park in. Aangezien we in de ebrgen zitten is het koud en mistig.
Hoe dieper we het park in rijden en hoger de ebrgen in gaan, zien we langzaam de zon opkomen. Het parkt "ontdooit" en ontwaakt; we zien vogels, herten en aapjes.
Midden in het park staat een ontbijt voor ons klaar. Kerala style -- yummy!!

Zuid Indiase ontbijtjes zijn misschien niet voor iedereen weggelegd, maar ik vind t heerlijk!
Goldy-oldie is natuurlijk de masala dosa; flinterdunne pannekoek, gevuld met gekruide aardappel/groente, geserveerd met kokoschutney en sambar - een soort pittige groentensoep/bouillon -.
Vandaag kregen we Idly. Het best te omschrijven als balletjes/broodjes van gestoomde rijst, ook geserveerd met kokoschutney en sambar.
Licht verteerbaar en lekker pittig; goed ontbijt voor Beversopreis ;)


Na het ontbijt een stevige wandeling door het bos, lunch, een stukje varen en toen was t alweer n uur of 4!
Weer een prachtige rit naar de uitgang van het park. Een omweggetje gemaakt naar het huis van onze jeep-chauffeur die dag. hij stond erop dat we zijn huis zouden zien.
daar werden we door de hele familie ontvangen: vader, moeder, zussen, babies, en z'n grootvader wonen allemaal in hetzelfde huis.
We krijgen een rondleiding door de tuin, ondertussen worden er kokosnoten uit de boom geslagen en al gauw zitten we, onder toeziend oog van constant giechelende, tandloze en dove opa, kokoswater te slurpen.

Ondertussen komt de kokos zachtjesaan mn neus uitlopen maar braaf slurpen en eten we de kokosnoot op en weten we net op tijd de tweede portie af te slaan.
Voordat we verder reden naar ons guesthouse krijg ik een papier met het adres en telefoonnummer en de mededeling dat we de volgende keer dat we in Kerela zijn bij hem blijven logeren ;)

Hoe dat zou werken aangezien ze met 4 generaties in een huisje wonen dat ongeveer zo groot is als onze woonkamer is zou ik niet weten. Wel is het weer tekenend voor de vriendelijkheid waarmee je hier in Kerala als toerist wordt behandeld.

In tegenstelling tot veel andere plekken in India is Kerala zooooo veel fijner, rustiger en vriendelijker.
Toerisme is hier een veel gezondere business dan in het noorden, waar verkopers en touts niet van ophouden weten, continu overprijzen en oplichten en lastigvallen.
Uiteraard moet je hier ook afdingen en ook hier staan mensen voor hun winkel of restaurant te vragen of je een kijkje wil nemen of wil komen eten, maar --hallelujah-- in deze regio verstaat men het woord "nee".

met het OV! -- Oi-Vey!

Cochin is heel wat veranderd in de afgelopen jaren. Nog steeds erg rustig en ontspannen. maar zoals eigenlijk overal merk je dat het toerisme groeit.
Niet zozeer de backpackers en crusty's, maar vooral de georganiseerd all-in reizen schijnen steeds populairder te worden. dit is dan ook te merken in het straat beeld.
Aan de eethuisjes, emporium-shops, cafe's... allemaal een stuk duurder en wat lastiger om n goede indiase hap op tafel te krijgen.

(zo zag ik in een restaurant aan de tafel naast me een groep amerikanen aan de luch zitten: het menu: kale friet en ongekruide gekookte groenten... geen wonder dat sommige mensen het eten in "het buitenland" niet te vreten vinden.)

Maargoed, genoeg gezever over toeristen;
Bussen! da's pas mooi verhaalmateriaal!!

We hadden verzonnen dat de volgende 'halte' een natuurreservaat zou zijn.
Beestjes en bos zijn moooooooi!
Vlak voor vertrek lees ik dat in januari/februari sommige parken gesloten zijn.
(even de voorraad tellen/de streepjes op de tijgers bijverven/olifantenmanicure/personeelsparty/je weet maar nooit)
voor de zekerheid bij het Kerala Tourism Centre checken; en ja, het park dat we hadden uitgekozen was gesloten.

Omdat deze reis toch een "deja-vu" reis is zijn we naar Peryar NAtional park gegaan.
Zijn we al eens geweest, maarja... al zo'n tijd terug en wat mooi was, is gelukkig nog steeds mooi.

Weer duidelijk veeeeeel meer toeristenshopjes en restaurantjes, maar gelukkig nog steeds erg laid-back.

Ik maak be bijna een beetje zorgen, ben al een paar dagen in India en nog geen enkele keer gek geworden van opdringerige touts, tuktukdrivers of shopkeepers.
Kerala staat ook wel bekend als meest fijne staat, goed weer, beter eten en relaxte mensen. Ik kan me daar helemaal in vinden.


Gelukkig is 1 ding niet veranderd: het Openbaar Vervoer (beter: het oi-vey!)
een 5 uur durende busrit die uiteindelijk 7 mag duren door steden, dorpjes, eenbaanswegen, halfbaanswegen en geenbaanswegen: fantastisch!!!
Beter dan de Efteling.
Waar ik in Nederland al 3 hartaanvallen heb gehad op de snelweg naar Steenwijkerwold zit ik hier gniffelend mee te kijken naar hoe vloeiend alles elkaar net niet raakt.
Af en toe zelf in staat om een kort applausje in te zetten. ;)

Leuk is dat, op vakantie is alles anders: thee en koffie met melk en suiker is lekker en doodgaan in het verkeer is iets wat andere mensen overkomt.

Zo, tijd voor een stevige lunch.
Vanavond rond de schemering staat er een wandeling door het park op t programm.
en misschien ook wel een potje 'special tea' ;)

proost!
kusje van de Bevers

Ps: enne 'k denk aan jullie thuis hoor, als ik mn verbrande neus insmeer ;)
ooooh goddelijke zon! xf

Zon, special tea & Masala dosa

Zondagochtend met de rugzak op nog even het uitzicht vanaf de flat bekeken en gefotografeerd: Grauwe lucht, winterse bomen met een laagje ijs.

een bus, een trein, twee vliegtuigen en een taxi later was het uitzicht toch iets aangenamer.
We hebben ons inderdaad goed laten verpesten door het comfort van vliegen met Emirates, comfi -niet te krappe- stoelen, lekker eten en een eigen teeveetje.
na 6,5 uur vliegen een korte tussenstop in dubai gevuld met een lekker koud biertje.
"doe maar een grote" zegt Arjen tegen de aardige barman die zojuist een asbak voor onze neus zet. Franka deelt mee in de vreugde.
En zo zitten de bevers midden in de nacht met een sjekkie en een groot glas bier in een bijzonder nette lounge waar de aussie naast ons verschrikt zn peuk uitdrukt en snel zn biezen pakt nadat ie de kaart heeft gelezen.

oh ja, hoeveel geld hebben we eigenlijk bij ons?
uhhhmmm. alleen een briefje van 50? Jammer dat je hier je wisselgeld alleen in dirhams terugkrijgt ;)
Nou ja, laten we zeggen dat we een wijze en misschien dure les hebben geleerd
En t pintje smaakte ook verukkelijk moet ik zeggen.
zoals je zou verwachten van een 15-euro biertje ;)

snel daarna weer op de volgende vlucht en een paar uur later stonden we op Cochi-airport.
Hier wat geld gepind, geschrokken van de afwezigheid van schreeuwende taxichauffeurs en een pre-paid-taxi naar Fort Cohin geregeld.

Na een totaal van 12 uur reizen ploffen we neer op een bankje op de boulevard, kijken we uit op zee en is staren en zuchten "wauw" het enige wat je op dat moment kan doen.

Koude voeten

Goedemorgen allemaal!

Spannend hoor!
'k loop al een hele tijd tegen iedereen te hinniken dat we weer op pad gaan, maar gisteravond sloeg t pas goed in:

Holy shit – we gaan (weer) naar India!

De komende twee weken gaan de bevers op 'deja-vu' reis. Even de winter laten voor wat ie is. Chai, dosa's, olifantjes en kijken of die prachtige backwaters in Kerala nog steeds zo mooi zijn ;)

morgenochtend geen koude voeten meer!

toedeloe!

YEAAAH!

hoera!
weer een blaadje in het paspoort gevuld!
Visum is goedgekeurd en afgegeven.

it's official:
over 2 weken gaan de Bevers weer op reis!

dit kan dus echt niet (meer).

Zoals al eerder opgemerkt: dat "allemachtig prachtig" kan dus echt niet. Dat staat met stip bovenaan.
Wat willen we ook echt niet meer horen:
- where you come from?
We hebben ontdekt dat het antwoord Czechie het beste resultaat oplevert. Men valt stil en moet dit even verwerken. Op elk land uit de wereld hebben ze wel een of andere one-liner, van Tsjechie weten ze niets, dus. (Haha victorie!)
- what's your name?
Beantwoorden met een wedervraag wil ook nog wel eens een interessante conversatie opleveren. Ga een heel verhaal in het engels ophangen geeft ook goede resultaten. het beste effect krijg je als je gaat informeren waarom deze informatie verstrekt dient te worden.
- goodmorning, give me money. (door kleine kinderen)
Hebben we geen woorden of flauwe opmerkingen voor.
- the market is that way.
Het wordt vaak niet echt op prijs gesteld als je laat merken dat je zelf ook aardig de weg begint de kennen en de behulpzame egyptenaar wijst op alle andere bezienswaardigheden in de omgeving.
(ook the gebruiken met andere locaties; the Nile is that way, om dan precies de tegenovergestelde richting aan te wijzen, toevallig kom je dan net langs z'n winkeltje. Marketingboys let op: tomtom kan hier goede zaken doen, het richtingsgevoel van de egyptenaar is niet helemaal "je-van-het")
- wanna buy scarf?
Nee man, het is 40 graden en in Rotterdam zien ze er precies zo uit en zijn ze op de markt veel goedkoper en hoef je niet eens af te dingen.
- How many camels?
(vaak gecombineerd met de frase: Want an egyptian husband? raar misschien, maar zo aantrekkelijk klinkt dat niet)
- This is a rock
(om dan om geld te vragen, en uiteraard beledigd zijn als je niets geeft)

Mochten de hitte en opdringerige verkopers en touts het goede humeur opbreken is er nog een optie:
Draai voor het spel-element de rollen eens om.
Wijs de oh-zo-behulpzame jongen die je naar een winkel probeert te lokken de weg naar de markt, en probeer hem te koppelen aan verkopers in de buurt.
Zet je simpelste glimlach op, doe alsof je hem verkeerd begrijpt en vraag of hij misschien interesse heeft in een mooie sjaal, een plastic sfinx of een ritje in de paardenkoets. Verzeker de beste man van het feit dat hij een goede prijs kan krijgen en glimlach nog eens extra vriendelijk.
Het effect kan varieren: de wat slimmere jongens barsten in lachen uit en laten je direct met rust, anderen raken erg gefrustreerd, kijken erg moeilijk en roepen je vaak nog iets na. Wees gerust; deze kreten zullen vooral in het arabisch worden uitgesproken, de reiziger in kwestie verstaat hier toch geen hol van en hoeft zijn of haar slappe lach dus niet te onderbreken voor beledigde gevoelens.

Om af te sluiten:
We willen eigenlijk ook geen mensen op Crocks tijdens de vakantie zien.
En op straat lopen in je onderbroek maar wel met een hoofddoek (want je past je aan), kom op dames!

wifi wabliefie

Zoals de oplettende lezer al gemerkt heeft, het bloggen ging niet zo goed omdat ons verder uitstekende hotel wat internetproblemen had/ heeft. Maar wie wil er nou internet als je op het dakterras naar de Nijl kan kijken? Afijn, internet is wel heel fijn als je uren op een vliegveld moet wachten. Het begon in Luxor. Franka wilde een waterpijp als handbagage meenemen. Ze had nog verteld dat er in de kooltjes (die erbij horen) buskruit zat. Mochten niet mee het vliegtuig in. Dus weer terug naar de incheckbalie om een extra tas in te laten checken. Geen probleem, veel glimlachen en verder alles onder controle. Goede vlucht en niets aan de hand. Bagage kwam netjes aan. Zo te zien niets beschadigd. Op naar de internationale vluchten. Volgens de meneer in uniform mochten we pas om 22.30 naar binnen. Wij weer lief glimlachen. Geen wifi in de buurt. Boek uitgelezen. Om 22.00 uur weer naar die meneer. We mochten niet naar binnen. Onze tassen waren inmiddels wel binnen. We hebben ons voor de ingang geposteerd met de mededeling dat we niet meer weggingen. Een andere meneer kwam er bij. Probleem uitgelegd. Hij overleggen. wat bleek, onze meneer sprak helemaal geen engels, kon waarschijnlijk ook niet lezen wat er op ons ticket stond en we waren bij de verkeerde terminal. (Maar leg dat maar eens uit als macho-egyptenaar aan een paar vrouwen.) Dan zeg je liever gewoon: "No entry."
Nu zitten we wel in de goede terminal. Het is een gave om hele grote gebouwen niet te zien, wij konden uiteraard terminal 1 niet vinden... (Wat staat er met koeienletters geschreven????) We mogen nog niet inchecken, maar hebben wel wifi. Dus wie wil er inchecken als je wifi tot je beschikking hebt. Sttraks vast meer. Onder andere wat kan absoluut niet meer als je op reis bent in 2010/2011.

allemachtig prachtig

Zoals het hoort in een toeristenoord, kent iedere verkoper z'n talen...
nou ja, minstens twee woorden van de meeste talen.

Voor de afdeling NL is helaas de keuze gevallen op "allemachtig prachtig"
De eerste keer laat het je nog glimlachen om het oubollige groepje woorden,
na 3 dagen begint het goed de keel uit te hangen.

Na een korte vlucht van Cairo naar Luxor worden we opgewacht door een chauffeur van het Nefertiti hotel en al gauw zitten we in de schaduw heerlijk te lunchen,

Het eten is hier echt heerlijk!
Sjorba ofwel linzensoep, hummus, babaganush, vers brood, tahin.
yumm, hier kan ik wel op leven ja!

Het is hier absurd warm, waarschijnlijk een graad of 40, om af te koelen denken we af en toe eens aan "oktober in NEderland"
zelfs in het overdekte schaduwsteegje zijn enorme airco's neergezet die koude lucht de straat opblazen om te zorgen dat de toeristen niet wegsmelten.


Na de lunch een stukje lopen, even de buurt verkennen.
"De buurt" hier is een prullariabazaar met (confrom de norm) redelijk irritante en opdringerige verkopers.
Helaas bleken de mensen op de gewone markt minstens zo vervelend.
Erg opdringerig en brutaal. Als je laat merken hier geen zin in hebt hoor je achter je allerhande nare geluiden; sissen blazen, knorren (?wtf?) en woorden die ik gelukkig grotendeels niet versta.


Het hotel waar we in verblijven trekt de balans weer absoluut naar het positieve.
We slapen in een (allemachtig) prachtig mooie, schone kamer in dit recent gerenoveerde hotel.

Het mooiste plekje van het hotel is boven;
Een dakterras met uitzicht op de Nijl, de Bergen en, recht voor de deur, een laan van sfinxen die leidt naar de ingang van de luxor tempel.
waaaaaauwie!