Horn Please

Na een maand lang russische roulette spelen als voetganger in het Indiaas verkeer..

is het tijd voor wraak...

Na het doneren van enkele honderden roepies en een paspoort als onderpand waren we voor twee dagen trotse bezitters van welgeteld twee scooty's en een 'zoezoekiemotor'(broemding).

Het was even wennen, maar al snel werd de claxon ontdekt.
Pak aan!

Het verkeer in het centrum is echt hell. Invoegen heeft hier niets met kijken te maken. gewoon rijden en toeteren. links rechts onder boven, overal komt wel iets vandaan en als dat niet het geval is ligt er wel een koe op de weg te maffen.

Eenmaal uit de stad kom je terecht in een conimexreclame. Boerderijen, palmbomen, rijstvelden. Beekjes al bijna opgedroogd ondanks dat de moesson nog maar net over is.
Lekker chai drinken en samosa's eten in dorpjes waar echt niemand engels spreekt.

Geweldig om een stuk India te zien zonder dollargeile touts, rikshaws en lelijke marionetten-verkopers. Alle verhalen over het 'smerige arme India' even opzij.
Er is ook een India waar mensen leven van wat hun boerderij hun biedt.
Stromend water houdt in dat er een riviertje op loopafstand is en electriciteit, tja zonder playstation valt best te leven.

Anders dan we misschien gewend zijn, maar armoedig? Nee, die indruk kreeg ik niet. Het zal vast niet elke dag Zonnig zijn als boer in India,
maarja, kan iemand me vertellen waar dat wel zo is?