Gisteren na het "Nijlhangen" te voet Cairo verkend.
De pinpas doet het en de packs zijn nog halfleeg (of halfvol, whatever) dus gingen wij
"op zoek naar de soukh"
Van verhalen van kennissen en boeken op de hoogte gebracht van het feit dat de "echte" markt -zegmaar de gewone boodschappendoen-markt- ook erg leuk is. Het zou wel lastig zijn deze te vinden omdat je je dan eerst door het toeristenval moet worstelen.
Met een hoofd vol van alle troeperige souvenirs die we zouden gaan kopen gaan wandelen.
en wandelen, en wandelen, deze rechts?, oh nee, uhhmm, deze dan, zijn we hier niet al geweest?, geen markt, geen troepsouvenirs, geen plastic sfinxen, deze dan? links? stukje doorlopen?
Omdat iedereen je de godganse dag mee wl nemen naar een winkel of je in een taxi naar de bazaar wil sturen zo koppig geworden, dat we weigeren de weg te vragen ;)
ah kijk, daar zijn veel mensen, veel licht
hmmmz, lampen, fietsbanden, door naar de soldeerstraat,
nog geen lelijke waterpijpen...
drilboren, sokken, onderbroeken...
geen jolig koelkastmagneetje te bespeuren.
de bakkershoek, kuikentjes in manden, stukken vlees aan haken bij de slager, kamelenpoten (voor consumptie I presume) op een groezelig tafeltje.
De straatjes worden kleiner, smaller, donkerder, leger.
Steeds meer mensen kijken ons vreemd aan, kinderen beginnen achter ons aan te lopen en een man kijkt ons vanachter zijn koopwaar aan en wuift vriendelijk doch serieus; "end of street".
De straat in kwestie liep wel door, maar werd erg donker en krap.
Volgensmij niet de plek voor pottekijkers.
Stukje teruglopen maar weer.
Waar het blijkbaar voor veel mensen moeilijk is de toeristenbazaar uit te komen, is het ons niet gelukt het kreng uberhaubt te vinden!
No comments:
Post a Comment